Verlegen gangsterliefje

E-mail Afdrukken PDF

Ik weet nog goed dat mijn boek maar net in de winkels lag. Als ik in de buurt kwam van zo'n winkel, wist ik niet hoe snel ik er voorbij moest lopen. Soms kon ik er niet omheen en moest  toch echt de winkel in. Bijvoorbeeld bij de AKO, dat is niet alleen een boekwinkel die mijn boek heel goed verkoopt, maar bij ons is dat tevens 'het postkantoor'. Als er weer wat t-shirts waren besteld, moest ik deze toch versturen. 'Het postkantoor' ofwel de AKO binnenlopend had ik steevast het idee dat er met grote kapitalen op mijn voorhoofd stond dat ik het 'Gangsterliefje tegen wil en dank' was. Of als ik die dag toevallig dezelfde zonnenbril op had, als die ik op de cover van mijn boek droeg, dan wist ik zeker dat men zou zien dat de bril op mijn neus en die bril op de cover van mijn boek dezelfde zouden zijn en ook zo zou men erachter komen dat ik 'Gangsterliefje tegen wil en dank' was...

Ondanks dat ik altijd ver uit de buurt bleef van mijn stapel boeken, zei het vriendelijke meisje van onze AKO in het begin een keer tegen haar superieur: "Kijk, dat is zij, de schrijfster van 'Gangsterliefje tegen wil en dank'". Ik keek blozend om mij heen,  geschrokken van het idee dat de mensen om ons heen het ook moesten hebben gehoord. Zo gek, zo onwennig voelde het. En zo ontzettend verlegen werd ik ervan.

Laatst was ik met Marcel in de stad en toen liepen we bij Selexyz aan de Leidsestraat naar binnen. Ik zag dat een heel schap tegen de achterwand was gevuld met mijn boeken. Een rood hoofd en een zenuwachtig lachje waren het gevolg van dit aangezicht en in plaats van koffie drinken op de 2e verdieping wat we normaal altijd doen, trok ik Marcel snel de winkel weer uit. Hij begrijpt mijn gevoel gelukkig altijd wel, maar zei buiten tegen me: "Ik ben zo ontzettend trots op je, schat. En jij mag dat zelf ook best wel zijn! Niet iedereen kan zeggen dat zijn of haar boek daar in die grote boekenwinkel ligt. Dat is echt heel bijzonder!"

YOU ARE HERE: Verlegen gangsterliefje